ŞİİRE DAİR

 Neden buna kalkıştığımı bilmiyorum ama benim için manevi değeri yüksek olan kıtalar.Öncelikle aslında bu bir şarkıydı, ama daha ritmini duymadan bitti bu şarkı. Sahibinin sesinden dinlenemeden son verildi..Tıpkı idama mahkum bir suçlu gibi..Son sözlerini söylemeden ya da son kez sevdiğine sarılmadan giden biri gibi.Giderken hiçbirşey söylemeyen ama gidişine milyonlarca şeyin sığdırıldığı bir kayboluş gibi.Gibi, gibi, gibi... Onun gidişine o kadar çok gibi sıralayabilirim ki kelimeleri tüketebilirim.Sonra..Sonrası mı, özlemimi belirteceğim birşey bulamam.Çünkü nefretimi öyle bir kusarım ki, özlediğime inandıramam, tıpkı sevdiğime inandıramadığım gibi. Evet bu aşktan hep kendimi suçlu hissettim, bütün herşeyi ben mahvettim, canım o kadar yanmıştı ki benim o beni sardığında, o kadar bencilleşmiştim ki, düşünemedim..Beni iyileştirmesine izin verdikçe ben onu tükettim ama bunu anca onu kaybettiğimde anladım.Anladım ama çok geçti. Ben onu öyle bir kaybettim ki!Kayalara çarpan dalgalar kadar sert, yolunu kaybeden küçük bir çocuk kadar savunmasız, bebeğini kaybeden anne kadar içler acısı, kimsesizmişcesine yalnız..Ben onu kaybedişime o kadar çok şey sıralayabilirim ki... O hep benimle, daima.Acısını biran bile unutmam, varlığı olmasada yokluğu hep benimle.Her güneşin doğuşunda ona tekrar aşık oluyorum ben, acılarımı eritiyorum sıcaklığıyla ve hergüne umutla başlıyorum.Mucize bekliyorum aylardır beklediğim gibi. Küçük bir çocuğun pencere kenarında babasının gelişini beklemesi kadar umutlu bir bekleyiş bu..Bekliyorum.

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !